ŚRODA POPIELCOWA

Zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego w Środę Popielcową obowiązuje wstrzemięźliwość (powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych) oraz  post ścisły (ilościowy – trzy posiłki). Do wstrzemięźliwości są zobowiązani wszyscy powyżej 14. roku życia,
a prawem o poście – osoby pełnoletnie (18 rok życia) do rozpoczęcia 60. roku życia.

 

 

Kan. 97 – § 1. Osoba, która ukończyła osiemnaście lat, jest pełnoletnia; poniżej tego wieku małoletnia.

Kan. 1250 – W Kościele powszechnym dniami i okresami pokutnymi są poszczególne piątki całego roku i czas Wielkiego Postu.

Kan. 1251 – Wstrzemięźliwość od spożywania mięsa lub innych pokarmów, zgodnie z zarządzeniem Konferencji Episkopatu, należy zachowywać we wszystkie piątki całego roku, chyba że w danym dniu przypada jakaś uroczystość. Natomiast wstrzemięźliwość i post obowiązują w środę popielcową oraz w piątek Męki i Śmierci Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Kan. 1252 – Prawem o wstrzemięźliwości są związane osoby, które ukończyły czternasty rok życia, prawem zaś o poście są związane wszystkie osoby pełnoletnie, aż do rozpoczęcia sześćdziesiątego roku życia. Duszpasterze oraz rodzice winni zatroszczyć się o to, ażeby również ci, którzy z racji młodszego wieku nie związani jeszcze prawem postu i wstrzemięźliwości, byli wprowadzeni w autentyczny duch pokuty.

 

Z przestrzegania postu zwolnione są osoby chore oraz te, które nie mają możliwości wyboru pokarmu (dotyczy punktów zbiorowego żywienia). Wyjątek ten nie dotyczy postu ilościowego w Środę Popielcową i Wielki Piątek. W szczególnych przypadkach, ze słusznych powodów, dyspensy od zachowania postu może udzielić proboszcz własny bądź miejsca poszczególnym wiernym, rodzinom lub grupom wiernych, nakładając wówczas formę zadośćuczynienia do wypełnienia przez wiernych, np. jałmużnę albo modlitwę w intencjach Kościoła

 

 

„W dobie społeczeństwa, które zachodni socjologowie określają mianem „społeczeństwa zabawy” (ang. fun society; niem. Spassgesellschaft), wszelkie ograniczenia przyjemności wydają się być przeżytkiem. Gdybyśmy na nasze życie patrzyli tylko z ziemskiej perspektywy, musielibyśmy przyznać rację takiemu myśleniu, zaś podejmowanie jakichkolwiek umartwień miałoby najwyżej charakter zdrowotny. Tymczasem naszym celem jako chrześcijan jest wieczność z Bogiem. Wszystkie podejmowane umartwienia mają na celu uświadomienie sobie, że nasze życie to nie tylko życie cielesne, lecz również – a może przede wszystkim – życie duchowe. Powstrzymywanie się od rzeczy dobrych i przyjemnych (a taką jest z pewnością także jedzenie) ma też na celu zahartowanie nas w walce z pokusami, jest wreszcie umartwieniem podejmowanym z wdzięczności za straszliwą mękę i śmierć, jaką dla naszego zbawienia podjął Chrystus.”              (http://niedziela.pl/artykul/25663/nd/Kiedy-wstrzemiezliwosc-kiedy-post)
Dlatego też z miłości do Boga wspólnota wierzących, którą jest Kościół, podejmuje wstrzemięźliwość, post oraz praktykuje wyrzeczenia.

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Drukuj
  • Twitter
  • Ulubione
  • Wykop